لبخندی که بی اراده رو لبهای یک دوست نقش می بنده

وقتی می فهمی که به یادشی !

تا کاج جشن های زمستانی ات کنند

پوشانده اند صبح تو را ابرهای تار

تنها به این بهانه که بارانی ات کنند

یوسف! به این رها شدن از چاه دل مبند

این بار می برند که زندانی ات کنند

ای گل گمان مکن به شب جشن می روی

شاید به خاک مرده ای ارزانی ات کنند

یک نقطه بیش فرق رحیم و رجیم نیست

از نقطه ای بترس که شیطانی ات کنند

آب طلب نکرده همیشه مراد نیست

گاهی بهانه ای ست که قربانی ات کنند

*************************

نشستن در یک قایق 3.8 متری و تماشای یک سفیدی بزرگ 4 متری که بهت نزدیک میشه واقعاً هیجان آوره!

آرنولد پوینتر، ماهیگیر حرفه ای از جنوب استرالیا یک کوسه سفید بزرگ رو که در تور ماهیگیریش گیر کرده بود از مرگ حتمی نجات داد. حالا اون یه مشکلی داره : میگه که : «2 ساله که اون من و تنها نمیذاره. هرجا میرم دنبالم میاد و حضورش تمام ماهیها رو می ترسونه. نمی دونم چیکار باید بکنم.»

خیلی سخته که از دست یک کوسه 17 فوتی خلاص بشی وقتی که کوسه های سفید تحت حمایت کنسرواسیون حیوانات وحشی قرار دارن، اما یک علاقه دوطرفه بین «آرنولد» و «سیندی» ایجاد شده. آرنولد میگه : «هروقت قایق رو نگه میدارم اون میاد به طرفم، اون به پشتش می چرخه و میذاره شکم و گردنش رو نوازش کنم، خرخر میکنه، چشماش و می گردونه و باله هاش رو بالا و پایین میکنه و با خوشحالی به آب ضربه میزنه...»

یک کوسه،

یک مرد،

و یک قلب سپاسگذار بخاطر نجات جان من!

کپی از وبلاگ شاهرخ افشار

 در سالي كه گذشت چند تا دل را شكستي ؟!

چند دل بدست آوردي ؟!

اشك چند چشم را در آوردي ؟!

بر روي چند لب ، لبخند نشاندي ؟!

چند تا روح را آزردي ؟!

چند روح را به پرواز در آوردي ؟!

در چند وجود ، بوته ي محبت كاشتي ؟!

ريشه ي كينه ي چند قلب را بارور كردي ؟!

کدام نابساماني را سامان دادي ؟!

چه زخمهائي را التيام بخشيدي ؟!

کدام بيچاره را چاره نمودي ؟!

کدام روح آشفته را آرامش بخشيدي ؟!

يادت هست ؟؟؟........

میخوام بوسش کنم خیلی نازه

مثل آلمانی:
افتادن در گل و لای ننگ نیست، ننگ در اين است که آنجا بمانی .

فلوبر:
خوشبختی ، يعنی هماهنگی با حوادث روزگار .

سارنف:
داشتن پشتکار ، تفاوت ظريف بين شکست و کاميابی است.

لاوسن:
وقتی آنچه داريم می بخشيم، آنچه نيازمند آنيم دريافت خواهيم کرد.

ارسطو:
عاقل آنچه را که می داند ، نمی گويد ولی آنچه را که می گويد ، می داند.

منتسکيو:
انسان همچون رودخانه است ، هرچه عميقتر باشد آرام تر و متواضع تر است .

پرمودا باترا:
مشکلات خود را بر ماسه ها بنويسيد و موفقيت هايتان را بر سنگ مرمر .

اپيکور:
کسی که از هيچ چيز کوچکی خوشحال نمی شود ، هيچگاه خوشبخت نخواهد شد.

كنفسيوس :
به جاي اينكه به تاريكي لعنت بفرستيد ، يك شمع روشن كنيد

ونيس لومباردي :
بردن – همه چيز نيست ، اما تلاش براي بردن – چرا     

 و به هر چهره ای تبسم داشت ما به آن چهره احترام کنیم
زندگی در سلام و پاسخ اوست.

 عمر را صرف این پیام کنیم .

عابری شاید عاشقی باشد پس به هر عابری سلام کنی

 روز و  پاره پاره كردن اشك رو ي گونه ها

شب من گذشته و  خاطرهء نگاه تو 

چي آورد روزگار به چشم بي گناه تو

گريه مردم بسه زخمهاي كهنهء تنم

به خدا سخته كه از نگاه تو دل بكنم

من هنوز هم عاشقم

كنار رنگهاي بهار 

عشقمون شكوفه كرده توي خاك دل من  

قصهء پرندهء گمشدهء بي آشيون

 بي توپر زدن به سرزمين چشم ميگيره جوش   

 پر پرواز منو شكسته زخم بي كسي

 از فرشتهء نجاتم دل به دادم مي رسيد

بدترين شكل دلتنگي براي كسي آن است 

كه د ر كنار او باشي و بداني كه هرگز به او نخواهي رسيد

(گابريل گارسيا ماركز)